6:00 – jeszcze chwilka… minutka … 😉 Eh, dzis bardziej sportowe i wygodne ciuchy, bo po zajeciach idziemy na … KARTING!!Ale poki co trzeba jakos przetrwac te najblizesze godziny, czyli …
8:10 – kawa po raz pierwszy
10:30 – kawa po raz drugi 😉

Dostalismy komputerki, oczywiscie wczesniej kilka godzin teorii jak ..
CHRONIC komputer! CHRONIC system! CHRONIC siec! CHRONIC CHRONIC CHRONIC!
Czyli wszystko o bezpieczenstwie IT!

9:20 – Kawa = napoj bogow 😉
Spostrzezenie – kursanci uwielbiaja robic zdjecia, roznych sytuacji, z kazdym lub wszystkiemu. Az czuje sie zaklopotana [czasem ;)]. A i potrafia zaskoczyc swoja pomyslowoscia – inzynierowie a takie artystyczne dusze 😉
11:00 – Coca-cola = kolejny cudowny napoj 😀
Czuje potrzebe „mowienia” po polsku, wiec bede pewnie czasem pisac o pierdolach 😉 Nie dostaniemy dzis sluzlowych laptopow 🙁

Nie mam polskich literek – wybaczcie 🙂

Pierwszy dzień szkoleniowy

Zmęczona, ale tak pozytywnie!! 😉 Dzień zaczął się wyjątkowo wcześnie, najpierw zadzwonił hotelowy telefon, później budzik, a była dopiero 6.00!! Zwlekłam się z łóżeczka, pff… łóżeczka! Łoża małżeńskiego! Bo nie wspomniałam wczoraj – sam hotel wygląda przyjaźnie, mieszkam sobie sama w pokoju 4-os, i jest właśnie jedno wielkie łoże i dwa mniejsze 🙂 Długo się nie zastanawiałam, które wybrać 😀 Ok, poranek … Prysznic, neutralny – nie za sportowy, nie za elegancki strój, najważniejsze rzeczy do plecaka, i na śniadanie [6:30-7:00]. Trzeba iść raczej wcześniej, nie dlatego że braknie jedzenia, ale 7:05 trzeba wyjść z hotelu, żeby dotrzeć na przystanek autobusowy. No właśnie autobus. Centrum szkoleniowe nie znajduje się w Paryżu – jest w miejscowości Melun – 45 minut szkoleniowym busem, czyli jest chwilka na drzemkę … Dostaliśmy „karty wstępu”, bo tylko tak można dostać się do centrum „dowodzenia” 😉 i o 8:30 początek. Nie będę pisać o czym są wykłady i prezentacje, myślę, że raczej by Was to nie zainteresowało 😉 Ogólnie – organizacja firmy, poszczególnych jej segmentów, bezpieczeństwo pracy, rozwój i kariera, itp. Moja grupa jest spora – 56 osób, co najmniej 23 narodowości, tylko ja jestem z Polski, więc język polski tylko tu, na blogu, więc wybaczcie, że tak się rozpisuje… Są osoby z Ukrainy, Rumunii, Norwegii, Niemiec, Libii, Kazachstanu, Arabii Saudyjskiej, Algierii, Indonezji i wielu wielu innych. Nie jestem wstanie zapamiętać wszystkich, z imionami jest jeszcze gorzej – co z tego że każdy z nas ma kartkę z imieniem, nazwiskiem, skoro ja nie potrafię większości prawidłowo przeczytać i wypowiedzieć!! Znalazłam dziewczynę, z którą będę pracować w Gatwick – Renata z Kazachstanu, jest Tatarką 🙂 Dużo osób przyjechało w grupach, więc jest im trochę łatwiej. Zasuwają po angielsku :/
Zajęcia będę mieć codziennie od 8:30 d0 18.00, z małymi przerwami i jedną większą na lunch [który dziś był bardzo dobry, do wyboru do koloru]. Jutro również mamy dostać służbowe komputery – dzięki czemu będę miała dostęp do neta! I będę mogła wysłać Wam to co teraz naskrobie w hotelu 🙂 Łączyć się będę mogła tylko w czasie tych przerw. Dlatego wieczorami będę sobie coś pisać a porankiem następnego dnia publikować 😉 Choć od jutra mogę nie mieć już tylu ciekawych rzeczy do „powiedzenia” 😉 Miałam nadzieję pozwiedzać trochę Paryż, ale może być z tym krucho – tzn. pozostaje mi jedna jedyna wolna niedziela, którą na pewno na to wykorzystam. Poza tym wieczory raczej odpadają – wracam do hotelu po 19.00, dotarcie do centrum zajmuje średnio 1h, a ostatni pociąg wraca ok. 23 – przy czym jeden z koordynatorów, radził nie jeździć o tej godzinie samej [a przecież nie będę nikogo wyciągać], i nie wybierać raczej ostatniego pociągu … Więc ile miałabym na zwiedzanie? Godzinkę? Dodatkowo, po powrocie do hotelu, muszę chociaż przejrzeć materiały szkoleniowe – mamy mieć test na końcu. I wygląda na to, że sporo będę musiała się tutaj pouczyć. No ale czy nie po to tu w końcu jestem?

P.S. Drugie francuskie spostrzeżenie – F. mają fioła na punkcie zapinania pasów – w autobusie, samochodzie, wszędzie. I można mieć poważne problemy jeśli zapomni się o ich zapięciu…

Uffff… Męcząco! No i jestem juz na miejscu! Ale od początku 😀 Nie miałam niestety bezpośredniego połączenia – przesiadka w Pradze. Z Krakowa miałam odlot o 14:40 – zdążyłam, nie pomyliłam dnia ani godziny 😉 Leciałam liniami Czech Airlines [z resztą później również]. Wiecie że zdziwiłam się gdy zobaczyłam nasz samolot? Nie żebym wcześniej nie widziała takiego cudu natury 😉 Bo miałam już okazję lecieć samolotem, ale wtedy on był DUŻY – a ten? Kruszynka [jeśli można to tak nazwać ;)]! Jedno wejście, 54 miejsc pasażerskich + załoga i już. Moje zdziwienie było jeszcze większe, gdy Panie zaczęły serwować przekąski! Za free!! Oczywiście bez większego szaleństwa – mini kanapka z sersem i kawałkiem papryczki + kubeczek napoju do wyboru [woda, sok, cola, cola light, i ?? WINO!! Białe lub czerwone]. Na procenty się nie skusiłam 😉 Godzinka i byłam w Pradze. Bagażem na szczęście nie musiałam się zajmować, choć trochę się stresowałam czy aby na pewno znajdę go w Paryżu, bo przeca różne rzeczy słyszy się o „zagubionych” walizkach… Lotnisko też mnie zaskoczyło bo było duże … Nie tak jak nasze krakowskie Balice i katowickie Pyrzowice …Ale to nic, bo jak zobaczyłam paryskie to mnie wcięło … [widzicie jak to jest? Wypuścić małego ludka w wielki świat …] Lotnisko Charles de Goule jest OGROMNE!! Ale zgubić się jest ciężko, bo wszystko jest bardzo dobrze oznakowane, wszędzie znaki, ekraniki, drogowskazy 😉 AAa.. w Pradze pochodziłam sobie po „bezcłowych” sklepikach i kupiłam sobie nawet pachnidełko 😛 A na koniec zaczepił mnie Pan z obsługi Czech Airlines i spytał czy nie chciałabym dostać karty członkowskiej 🙂 Lot do Paryża – 1,4h, z przekąskami – kanapka, ale taka inna 😉 Takie niby ciastko francuskie z kurczakiem i czymś w środku, do tego ogórkowa sałatka, i mleczny batonik. Kolejne zaskoczenie! A wcześniej było jeszcze jedno!!! Zamiast pokazującej ładnej Pani, początkowy instruktaż wyświetlany był na malutkich ekranach, które wysunęły się z sufitu!!!! A i tym, razem samolot był DUuuużY – myślę że jakieś 160 miejsc – ale tego już nie liczyłam 😉 I w Paryżu bagażu nie musiałam szukać 🙂 Jednak to nie był koniec podroży 🙁 Mogłam jechać taxi (ale uciekło by mi jakieś 80-100 euro), wiec podążając za instrukcja, jaką dostałam z firmy, poszukałam pociągu. Tak naprawdę to takie metro-pociąg 😉 Podroż również z przesiadką, zajęła mi 1,5h, i w hotelu byłam 22:30. Przeczytałam instrukcję, która czekała na mnie w recepcji, sprawdziłam czy jest net [jest, ale płatny, i to dość dużo euro za bardzo mało minut], rozpakowałam trochę rzeczy i … usnęłam jak dziecko. Nastawiałam tylko jeszcze budzik… na 6.00.

P.S. Pierwsze francuskie spostrzeżenia – dużo różnych narodowości, dużo indywidualistów, dużo różnych styli, modne dresy – począwszy od poszarpanych bawełnianych spodni, bo jakieś inne powyciągane gatki tylko np. z dodatkiem innych tkanin. Francuzi = zmarzluchy – mimo późnej pory, było ciepło, a wielu pasażerów miało czapki, chusty, bądź inne nakrycia głowy, rękawiczki, szaliki … A ja byłam w zwykłym t-shircie. …

No to lecę moi Kochani 🙂 Trzymajcie kciuki cobym się w tym świecie nie zagubiła za bardzo … Obiecuję pisać i dzielić się wrażeniami 🙂

Szaleństwo, po prostu masakrunia! Jak to w życiu bywa, gdy się już dzieje to wszystko naraz! No i nie dość że jutro lecę sobie, to dziś Tato imieninki zorganizował i domowy zawrót głowy 🙂 Ale co tam, dzięki temu nie mam czasu rozmyślać, analizować, itp. 😉
Byłam dziś na zakupach, i kupowałam alkohol [nie, nie, to nie nałóg, tak właśnie na imieninki :P]. No i poszłam do kasy, Pani na mnie spojrzała i „Czy mogę zobaczyć pani dowód osobisty?”. Haha, bardzo mnie tym rozbawiała! Bardzo mnie to cieszy, że tak młodo wyglądam!! 😀
Poza tym to chciałam się Wam pochwalić… Zauroczona jestem! I to potwornie! Za każdym razem gdy patrzę na Nią, gdy czuję Jej zapach, gdy pozwala podziwiać mi Jej piękno, poprostu odpływam! Gdy patrzę na te kolorowe drzewa, gdy słyszę szelest liści pod nogami, gdy ciepłe słoneczne promyki witają się ze mną, oj … Brak mi słów! Zawładnęła mną!! Polska Złota Pani Jesień 🙂 Oczywiście, wiedziałam to wszystko już wcześniej, ale tego roku ten mój zachwyt jest wielki! I jeszcze kasztany! Pamiętacie jak w szkole podstawowej (czy w przedszkolu?) robiliśmy kasztanowe ludki? Oj rozmarzyłam się …