życiowe

Myśl moja, dzięki Tobie
do Ciebie biegnie,
kolorowa i czysta – to nic,
że jesteś na końcu świata.
Gdziekolwiek jesteś – bądź.
Nic tak nie zbliża, jak myśli
słane wprost do serca,
szaleńczo biegnąc naprzeciw
spotykają się w przestrzeni – wtedy
szczęściem porażona gwiazda spada,
czyniąc mrok piękniejszym dla innych …

Przyczyną połowy naszych błędów życiowych jest to, że odczuwamy tam, gdzie powinniśmy myśleć, a myślimy tam, gdzie powinniśmy odczuwać.

„Gramy z otoczeniem w przeróżne gry. Jak aktorzy obsadzamy się w rozmaitych rolach wobec innych ludzi. Na przykład: Gdyby nie on, Patrz, co przez ciebie zrobiłam, Prawda, kochanie?, Ja wam pokażę. Po co gramy? Żeby być w kontakcie z innymi i doświadczać zainteresowania. Jednak gry są substytutami prawdziwego życia, odgradzają od bliskości i intymności. Dopiero nie grać to żyć.
Gry pozwalają być wśród ludzi – to jasne, że nie sposób być prawdziwie z każdym człowiekiem. Ale by być pełnią życia, potrzebujemy związków, w których nie gramy, a nawet jeśli troszkę pogrywamy, to chwile szczerości i bliskości przeważają. Abyśmy mogli wychodzić z gier, w które gramy z ważnymi dla nas ludźmi, potrzebujemy rozwijać świadomość, spontaniczność oraz intymność. Człowiek świadomy jest żywy, ponieważ wie, co czuje w danej chwili. Wie, że po jego śmierci drzewa będą rosnąć nadal, lecz jego już nie będzie, więc teraz chce je widzieć najintensywniej, jak potrafi. Spontaniczność oznacza wolność wyboru i wyrażania własnych uczuć. Intymność to spontaniczna, wolna od gier otwartość osoby świadomej. Sednem intymności jest oczywiście miłość. Gry ją zasłaniają, odcinają od tego miejsca w nas, które dzielimy ze wszystkimi istotami.”

„Kobiety są przedmiotem dyskryminacji. Mężczyźni mają władzę. A prawa potrzebne są tym, którzy władzy podlegają. Mężczyzna natomiast, jeśli ma problemy, są one raczej rezultatem jego własnej nieporadności, nieumiejętności. Nie potrzebuje obrońcy.
Widzę nieporadność współczesnych 30-letnich mężczyzn, która przejawia się właśnie w nieumiejętności budowania relacji z innymi ludźmi, w tym także z kobietami. Prawdopodobnie bierze się to stąd, iż są bardzo przestraszeni tym, że hierarchia, którą jeszcze ich ojcowie wymuszali siłą czy pieniądzem, bardzo się zachwiała. Historyczna rola, która była mężczyznom przypisywana, dziś jest im zupełnie nieprzydatna.”

W pewnej chwili Twojego życia wyruszysz w podróż … będzie to Twoja najdłuższa podróż. Będzie to droga prowadząca do odkrycia, kim jesteś.
Tylko dystans do siebie i pędu życia pozwala zrozumieć, że przyszliśmy na ziemię po to, aby czerpać radość z każdej chwili.
NIKT nie jest doskonały. Paradoks polega na tym, że ta nasza ludzka niedoskonałość może być dla nas źródłem radości. Radości wynikającej z pokonywania własnych lęków, z przezwyciężania słabości, radości z tego, że każdy dzień przynosi nowe prawdy o nas samych.

Żeby życie miało sens, jedni rodzą dzieci, inni chcą tworzyć wielkie dzieła, a jeszcze innym wystarczy, że są kochani. Rzadko los pisze biografie w ten sposób, żeby udało się nam doświadczyć wszystkiego równocześnie. Każdemu jego sens? Być może, ale przecież każdy z nas może porwać się na coś, co z pewnością jest bardziej szlachetne, czyste i pełne odwagi niż mozolnie realizowana codzienność. Każdy z nas może próbować ratować, przedłużać, a w konsekwencji dać życie drugiemu człowiekowi. Może w swojej zwyczajności stać się prawdziwym bohaterem.
„Bardzo często ludzie usiłują wieść życie na odwrót – najpierw starają się mieć więcej pieniędzy, aby zrobić więcej tego, co chcą zrobić, i w ten sposób być szczęśliwi. Jednak to działa dokładnie odwrotnie. Najpierw trzeba być tym, kim się naprawdę jest, a potem robić to, co się ma robić, aby mieć to, co się chce.”
Daj z siebie innym to, co masz najcenniejszego.