życiowe

I don’t know what it is but she drives me crazy
I don’t know what she does but she drives me wild
If only she could let me be the man I wanna be
Well she can leave me helpless as a child

I don’t know how it is but she has the power
She can make me laugh when I wanna cry (oh yeah)
She tells me that I’m in control but I know it’s just a lie

And I don’t mind
Will she love you tomorrow like she loves you today
She can keep your heart guessing but she’s yours if she stays
And that’s what it feels like
To love a woman
To love a woman

Be always there, be always wise, be always beautiful, be secret, be strong, be kind!

Moje ciało samo wstało i się do goła rozebrało
Twemu ciału się przyjrzało i się mu zachciało
Ciało z ciałem się spotkało
Ciało Ciału powiedziało „ciał ciał”
I sie stało
Ciało z ciałem się skleiło
Ciału ciało ciała dało
Ciałom razem było miło
Chociaż ciągle było mało
Ciało z ciałem czary mary
To moje wyznanie wiary
Oto moja w ciało wiara
Od niej temu światu wara

Wierze w ciała zmartwychwstanie
Poprzez czułośc przez kochanie
Ciało z ciałem niech się sklei
Od niedzieli do niedzieli niech trwa
Ciała z ciałem modlitwa aaaaaaaa

Wierze w ciała zmartwychwstanie
Poprzez czułośc przez kochanie
Ciało z ciałem niech się sklei
Od niedzieli do niedzieli niech trwa

Przyszło do mnie Twoje ciało
Mego ciała zażądało
Moim ciałem się przykryło
Bo zimno mu było
Ciało z ciałem się spotkało
Ciało ciału powiedziało
„ciał ciał”
I się stało
Ciało z ciałem się skleiło
Ciało ciału sie oddało
Ciału z ciałem było miło
Chociaż ciągle było mało

Dojść można wszędzie
Po cudzych śladach
i słowa jak błędy powtarzać
i za cudzym cieniem bez końca gonić
Rzucając swe myśli na wiatr
Mnie ta gonitwa
Nie bardzo bawi
Więc wolę to innym zostawić

Tam gdzie nie ma już dróg
Szlak przetrę swój do celu
Tam gdzie nie ma już dróg
Stanie mój drogowskaz
Możesz spotkać mnie tam
Gdzie serce gra dla duszy
Gdy cię zmyli trop
I zgubisz krok wtedy
Serca cichych nut posłuchaj

Tam bez pośpiechu trafię do siebie
Bo po co gdzie indziej iść – nie wiem
Ze sobą w zgodzie
Pierwsza jedyna
Zdobęde swój ląd – wbije maszt!

Będę tam…
Gdzie nie był nikt
Jeśli też odważysz się
Znajdziesz sposób tak jak ja
Ze sobą w zgodzie trafię do siebie
Pierwsza jedyna
Zdobędę swój ląd, wbiję maszt!

Radość to życie, a apatia – śmierć. Albo żyjesz, albo jesteś martwy, pisze Buscaglia. Możesz wybrać radość. Albo rezygnację. Cytuje Kazantzakisa, autora „Greka Zorby”: „Masz pędzel i farby. Namaluj swój raj i wskakuj do środka”. Pisze też, że zawsze, gdy wybieramy życie zamiast apatii i rezygnacji, ryzykujemy.
Śmiejąc się, ryzykujemy, że możemy się wydać płytkie i głupie. Za to nigdy nie będziemy umierały z nudów. Okazując uczucia, ryzykujemy, że okażemy się tylko ludźmi. Jednak dopiero wtedy będzie można nas pokochać; trudno kochać doskonałość. Mówiąc innym o swoich pomysłach i marzeniach, ryzykujemy, że ludzie nas odrzucą. No cóż, nie można być kochanym przez wszystkich. Kochając, ryzykujemy, że nasza miłość nie będzie odwzajemniona. Jednak sama miłość jest największą wartością. Mając nadzieję, ryzykujemy rozpacz, a próbując, ryzykujemy porażkę. Jednak ten, kto niczego nie ryzykuje, niczego nie robi. Może uniknie bólu, ale nie będzie się rozwijać, nie będzie kochać (…)

No ladnie… Kiedy ja zagladalam ostani raz do mojego internetowego pamietniczka?! Oj dawno 🙁 Oczywiscie ze sie tlumaczyc nie bede, biore sie od razu za nadrabianie zaleglosci 😉
Skonczylam pisac tuz przed wyjazdem z Houston, w sumie to juz prawie misiac, ale tez czas tak szybko uciekl… Powrot do domku, swieta, nowy rok, i juz koniec przyjemnosci a znow obowiazki. Eh, no powodow do marudzenia na pewno znalazlabym sobie duzo, ale po pierwszym tygodniu pobytu tutaj limit zostal wyczerpany. Ale, ale… od poczatku ;P
Christmas party, o ktorym wspomnialam w ostatnim poscie, bylo elegancka impreza w hotelu Marriot – czyli wszyscy ubrani w swoje najlepsze stroje, duze stoly, jedzenia do wyboru do koloru, maly parkiet, i oczywiscie nikt nie bedzie tanczyl poki nie wleje w siebie znacznej ilosci procentow. Ale rowniez na wstepie dostalismy takie karneciki – byl jeden na drinki, byl i na zdjecie (samemu, grupowe, z ciekawym tlem, w czapce Mikolaja badz w rogach renifera, jak komu sie marzy) i byl jeszcze jeden bilecik – 1000$ na kasyno! Oczywiscie ze fikcyjna kasa, ale kupon mozna bylo wymienic na zetony i grac 🙂 W ogole to byl moj pierwszy raz w kasynie 🙂 Ale bylo zabawnie, zwlaszcza jak usiedlimy grupa przy jednym stole, i powiedzilismy ze chcemy grac, ale nie wiemy jak 😉 No i krupier musial nam najpierw powiedziec jak grac w Black Jacka, a pozniej dopiero moglismy obstawiac 😉 Pozniej gralismy jeszcze w pokera,i nawet to wszystko niezle mi szlo 🙂 Gdy zamkneli kasyno i zaczelo byc tak znowu elegancko, to postanowilismy sie z Renata urwac z przyjecia 🙂 Reszte wieczoru spedzilismy w towarzystwie naszych znajomych z Houston – niedaleko znalezlismy calkiem fajny klub 🙂
Weekend oczywiscie byl stracony na podrozownie. I znowu zmiana czasowa, i znowu przestawianie siebie, co wydaje sie latwe, ale jednak organizm potrzebuje chwili zeby sie zaklimatyzowac. Co odczulam BARDZO po powrocie do Houston, ale to jeszcze zaraz 😉 Poniedzialek byl jedynym dniem kiedy bylam w swoim biurze, wiec musialam zalatwic jak najwiecej spraw – identyfikator, konto bankowe, i troche innych papierkow. I udalo mi sie poznac moja pania menedzer, ktora wydaje sie calkiem sympatyczna kobieta 🙂 Do domu bylo coraz blizej! Jednak powrot do Polski nie byl taki latwy – niestety byl koszmarny! W skrocie – taksowkasz zapomnial ze mial przyjechac, pociag, ktorym mialam dostac sie na busa zawozacego ludzi na lotnisko, w momencie wjezdzania na stacje zmienil peron, wiec nie bylam w stanie teleportowac sie na druga strone stacji, a ze to byl srodek nocy (3am), nie bylo zywej duszy ktora moglaby mi jakos pomoc, ani tez konduktora ktory wysiadalby z pociagu … Wiec, trzeba bylo sobie radzic – mialam przy sobie jedynie 1 funta, bo ostanie pieniadze wydalam dzien wczesniej na bilet na pociag (ktory i tak [nie wiem jakim cudem] zgubilam, i na taxi, a wiecej nie bylo mi potrzeba. Dobrze ze zostawilam sobie troche czasowego zapasu … Jak juz dotarlam na busa, mialam nadzieje ze to koniec przygod, niestety na lotnisku mialam szarpnelo mnie jeszcze troche po kieszeni za nadbagaz. Bylam zla i mialam wszystkiego dosc, do tego bylo zimno, mgliscie, oj, marzylam by byc juz w domu! Tak wiec jak juz sie spotkalam w Polsce z moja kochana Mami, bylam najszczesliwsza osoba na swiecie! 🙂
Pozniej spedzialam uroczy czas z rodzina i bliskimi mi osobami. Ciesze sie ze udalo mi sie zobaczyc z przyjaciolmi, choc niestety nie ze wszystkimi. Czas spedzony w Polsce byl tym bardziej cudowny gdyz dzielilam go z jednym magicznym ludkiem 🙂
Niestety, jak to mowia, wszystko co dobre szybko sie konczy.
I znowu mnostwo godzin straconych na podrozowanie – latanie jest fajne jak lecisz w nieznane, gdy wiesz ze bedziesz odkrywac swiat. Ja juz wiedzialam co na mnie czeka :/
10 'fascynujacych’ tygodni.Yeah. Juz minal tydzien od mojego przylotu. Tydzien, ktory okazal sie bardzo ciezki dla mnie. Powrot do rzeczywistosci, amerykanskiej, biurowej, z wszechobecnym angielskim… Szkolenie mialo byc latwiejsze – jak dla mnie, poki co na pewno NIE jest. Moze i nie mam co tygodniowych testow, ale za to mam do przygotowania kilka dokumentow na kazdy poniedzialek… Bo wyglada to tak: w poniedzialek mielismy taki organizacyjny dzien, co, jak, dlaczego. Mieslimy rowniez spotkanie z „naszym klientem” [ktorym jest jeden z instruktorow]. No i dostalismy kontrakt, w ktorym jasno sa okreslone nasze zadania, parametry do przetestowania, jakie wyniki nalezy prezentowac klientowi. No i w zwiazku z tym wszystkim jest sporo papierkowej roboty do przygotowania – w kazdy poniedzialek do poludnia klient musi dostac swoj „zestaw” dokumentow. Coby nie bylo za latwo, sa jeszcze inne dokumenty, ktorych oczekuje od nas nasz supervisor. Ale nie samo przygotowywanie dokumentow meczy. Proba zrozumienia, polapania sie w tym wszystkim, to jest dopiero wyzwanie. Teraz kazdy pracuje na swoja reke, kazdy sam organizuje sobie czas, i okresla priorytety. Ale o tym juz nastepnym razem, bo teraz czas na sen…

https://karmana.pl/2008/12/70/