„Kobiety są przedmiotem dyskryminacji. Mężczyźni mają władzę. A prawa potrzebne są tym, którzy władzy podlegają. Mężczyzna natomiast, jeśli ma problemy, są one raczej rezultatem jego własnej nieporadności, nieumiejętności. Nie potrzebuje obrońcy.
Widzę nieporadność współczesnych 30-letnich mężczyzn, która przejawia się właśnie w nieumiejętności budowania relacji z innymi ludźmi, w tym także z kobietami. Prawdopodobnie bierze się to stąd, iż są bardzo przestraszeni tym, że hierarchia, którą jeszcze ich ojcowie wymuszali siłą czy pieniądzem, bardzo się zachwiała. Historyczna rola, która była mężczyznom przypisywana, dziś jest im zupełnie nieprzydatna.”

Żeby życie miało sens, jedni rodzą dzieci, inni chcą tworzyć wielkie dzieła, a jeszcze innym wystarczy, że są kochani. Rzadko los pisze biografie w ten sposób, żeby udało się nam doświadczyć wszystkiego równocześnie. Każdemu jego sens? Być może, ale przecież każdy z nas może porwać się na coś, co z pewnością jest bardziej szlachetne, czyste i pełne odwagi niż mozolnie realizowana codzienność. Każdy z nas może próbować ratować, przedłużać, a w konsekwencji dać życie drugiemu człowiekowi. Może w swojej zwyczajności stać się prawdziwym bohaterem.
„Bardzo często ludzie usiłują wieść życie na odwrót – najpierw starają się mieć więcej pieniędzy, aby zrobić więcej tego, co chcą zrobić, i w ten sposób być szczęśliwi. Jednak to działa dokładnie odwrotnie. Najpierw trzeba być tym, kim się naprawdę jest, a potem robić to, co się ma robić, aby mieć to, co się chce.”
Daj z siebie innym to, co masz najcenniejszego.

W pewnej chwili Twojego życia wyruszysz w podróż … będzie to Twoja najdłuższa podróż. Będzie to droga prowadząca do odkrycia, kim jesteś.
Tylko dystans do siebie i pędu życia pozwala zrozumieć, że przyszliśmy na ziemię po to, aby czerpać radość z każdej chwili.
NIKT nie jest doskonały. Paradoks polega na tym, że ta nasza ludzka niedoskonałość może być dla nas źródłem radości. Radości wynikającej z pokonywania własnych lęków, z przezwyciężania słabości, radości z tego, że każdy dzień przynosi nowe prawdy o nas samych.

„rozcinam pomarańczę bólu
połową bólu karmię twoje usta

głodni tak dzielą chleb
spragnieni wodę

uboga jestem – mam tylko ciało
usta ściągnięte tęsknotą
ręce – jesienne liście
wyglądające odlotu

rozcinam pomarańczę bólu
sprawiedliwie na pół
gorzkim ziarnem karmię twoje usta”

„W samotności rodzi się przerażenie, umysł zasnuty ciemnością wypełniają demony. Jesteśmy przerażeni, ponieważ nie postępujemy zgodnie z nakazami dobrego wychowania. Boimy się osądu Boga, boimy się osądu innych ludzi, boimy się ryzyka i straty. Przeraża nas zwycięstwo, ponieważ musielibyśmy się zmagać z własną próżnością. Przeraża nas miłość i odrzucenie. Przeraża nas myśl, że nie umiemy mówić w obcym języku i nie uda się nam zrobić wrażenia na innych. Boimy się śmierci. Boimy się, że inni zauważą nasze słabości albo nas nie docenią. Ale jeszcze bardziej boimy się tego, że nikt nie zwróci na nas uwagi.”

„Odwagę mierzy się wedle czynów, a nie słów. Odwaga nie ma nic wspólnego z udawaniem, arogancją i szaleństwem. Odważny człowiek robi to, co uważa za właściwe, i ponosi konsekwencje swoich czynów – jako polityk, jako członek społeczeństwa i jako jednostka ludzka. Człowiek może zrezygnować z siebie w dwóch przypadkach: kiedy się boi i gdy kocha. Rezygnacja z siebie, która wiąże się z miłością, jest tysiąc razy silniejsza niż strach przed karą”